Ziek zijn: signalen van de ziel  over oorruis.
(Rüdiger Dahlke)

Bij vrijwel alle oorruis-patiënten bestaat er samenhang met onverwerkte stress.
Je zou kunnen zeggen dat de patiënt zichzelf stoort. Wanneer men lange tijd door lawaai uit de buitenwereld is gestoord en zich niet heeft kunnen verweren, keert deze agressie naar binnen.  In plaats van constructief om te gaan met stress en deze uitdaging naar buiten toe het hoofd te bieden, zijn zij geneigd alles zelf in stilte te verwerken. Geen wonder dat er van binnen iets aan de hand is. De innerlijke geluiden moeten (net als alle andere symptomen) als signalen worden begrepen.Signalen die iets duidelijk willen maken. De aard van de signalen kan afgeleid worden uit het soort geluiden die in de regel een waarschuwend of op zijn minst de aandacht opeisend karakter bezitten. 
De rinkelende wekker wil ons wakker schudden, de sirene wil ons doen opschrikken, een scheepstoeter of alarmklok wil ons alarmeren, kloppen duidt erop dat iets toegang en aandacht verlangt, fluiten waarschuwt of geeft signalen. Dergelijke geluiden klinken dan misschien onaangenaam, maar zinnig zijn ze zeker. Het gedruis van de stormwind, het gezoem van een bijenzwerm of het gebrom van een beer beloofd natuurlijk weinig goeds, maar het zijn uiterst nuttige geluiden als we ons er voor open stellen, de erin vervatte waarschuwing serieus nemen en ons gedrag ernaar richten. 
Oorruispatiënten hebben de stroomrichting van de stress naar binnen gericht, en nu klinkt het waarschuwende geluid van binnen, dus van zo dichtbij als maar mogelijk is, nadat signalen van verder weg zijn genegeerd. Het punt in de levensgeschiedenis waarop  deze innerlijke waarschuwingen zijn begonnen, toont ons wanneer de spreekwoordelijke emmer overliep. De patiënt maakt voortaan stilte in zichzelf onmogelijk en leert daardoor zijn diepe behoefte aan rust kennen. Innerlijke rust kan echter pas bestaan als  "buiten" het nodige gedaan is. Voordat het innerlijke lawaai bestreden wordt, zou de patiënt zich moeten inspannen om te horen wat dit geluid hem of haar te zeggen heeft. 
Meestal is het de vermaning om niet alleen innerlijk, maar ook uiterlijk de eigen stem te verheffen. Het is een wezenlijke taak van de desbetreffende man of vrouw te midden van de uiterlijke chaos niet alleen het eigen standpunt te vinden, maar ook te verdedigen en stand te houden tegen aanstormende benauwenis van buitenaf. Daar komt nog bij dat veel oorruis-patiënten evenwichtstoornissen hebben. De vaak met oorruis optredende gehoorstoornissen zijn te verklaren uit het storende innerlijke geluidsdecor. Ze maken duidelijk hoe moeilijk horen, luisteren en gehoorzamen is als we alles wat zich buiten ons bevindt verinnerlijken, zodat er voor datgene wat in ons is geen plaats over blijft. De primaire leeropgave bestaat er niet uit zoals in gedragstherapeutische benaderingen, dat we onze aandacht zo doeltreffend mogelijk van de innerlijke stoorzender afleiden; we moeten er juist zo goed mogelijk naar luisteren. Als de geluiden ons woedend maken, proberen ze ons  attent te maken op onze eigen agressie; doen ze afbreuk aan ons concentratievermogen; duiden ze er ons op dat het ons moeite kost ons te beperken tot datgene wat essentieel is. Vooral zeggen ze altijd dat de oorzaak in ons eigen innerlijk moet worden gezocht. Niet het lawaai in de buitenwereld is de schuld, maar de manier waarop wij er zelf mee omgaan. We hebben het verinnerlijkt en ons eigen innerlijk verwaarloosd. M.a.w. we hebben het lawaai toegestaan onze innerlijk ordening te veranderen in chaos.
Met lawaai wordt dan ook meningen, houdingen en reacties van anderen bedoelt.
We worden voor de taak gesteld onze stem te verheffen tegen de op onze zenuwen werkende buitenwereld; niet alleen om onszelf rust te verschaffen maar ook om te leren luisteren naar ons innerlijk. Onze intuïtie verlangd er naar weer te worden ervaren als een weg naar onze innerlijke ordening en waarachtigheid. De ervaring leert dat het oorsuizen, de karikatuur van onze innerlijk stem, minder luidt schreeuwt naar mate wij er beter in slagen deze inkeer te volbrengen. Als de patiënt leert vrijwillig te luisteren, behoeft er niet meer tegen hem te worden geschreeuwd.  Dan kan het storende geluid veranderen in het spreekwoordelijke stemmetje in het oor dat ons als gever van raad en maner tot verbetering van groot nut is. Patiënten  die deze ompoling tot een goed einde hebben gebracht, vertellen dat zij deze innerlijke tonen benutten als betrouwbaar meetinstrument- en als ingebouwde wekker- dat hun belet weer af te glijden in onbewustheid. Deze wekker houdt de patiënt wakker en maakt duidelijk dat er op dat moment eisen aan hem worden gesteld. 
Zodra hij uit zijn evenwicht dreigt te raken, worden de tonen luider; richt hij zijn agressie weer naar binnen, dan zullen de geluiden agressiever worden enzovoort.

                                                          naar boven