De rol van de maatschappij. 
   
Er bestaat een oeroude pijn die in ieder van ons
aanwezig is en dat is de pijn van het opgeven van eigenheid 
door behoefte aan geborgenheid.

Het fenomeen oorruis is al zo oud als de mensheid. Al 550 jaar voor Christus schreef Hypocrates over oorruizen en het verband dat er zou kunnen bestaan tussen stoornissen in de gemoedstoestand en evenwicht. In de eeuwen daarna werd het leven van veel belangrijke en geniale mensen beheerst door kwellend oorruis. Oorruis lijkt nu epidemische vormen aan te nemen. Maar in het algemeen kunnen we stellen dat aan de grondslag van oorruis altijd stress te vinden is.  

We hebben te maken met een tijd waarin geen rust meer te vinden is. Alles verandert steeds weer in een snel tempo. Het is nogal wat voor de mens om dit bij te kunnen benen. En het lijkt allemaal steeds sneller te gaan. Waar we eerder jarenlang bij één en dezelfde werkgever werkten gaat het nu in rap tempo van de één naar de ander en de onzekerheid over de baan ligt telkens weer op de loer door de korte contracten die afgesloten worden. Een vaste baan is bijna niet meer te vinden. 
Alles in het leven lijkt onzeker, we zitten in een algehele crisis en weten niet wat de toekomst ons zal brengen. Huis en haard staan op het spel. 
De mens is de slaaf van deze ziekmakende maatschappij geworden waar het  nog slechts gaat om cijfertjes op papier. Door de stress die daarbij gepaard gaat ontstaat een verzwakt  immuunsysteem. Allerlei kwalen steken de kop op.  We geven jaarlijks geld uit voor onderzoek van  de meest uiteenlopende ziekten, maar zolang de oorzaak niet gevonden wordt zal er geen echte remedie gevonden worden. We kunnen wel blijven onderzoeken, maar wat er echt moet veranderen is de mentaliteit. De mens dient weer centraal te komen staan en er dient naar de oorzaak van de ziekte te worden gezocht.
De maatschappij wordt teveel beheerst door het mannelijke aspect kennis, willen en daadkracht en om het evenwicht te herstellen zal het vrouwelijke aspect zoals gevoel, intuïtie en ervaring recht van bestaan dienen te krijgen. Dan pas kan er een evenwichtige samenleving  ontstaan waarin zorg gedragen wordt voor elkaar. De mens dient de kans te krijgen zijn kwaliteiten te ontdekken en de mogelijkheid deze toe te passen in de maatschappij zodat deze dynamisch wordt in plaats van zich aan te moeten passen aan structuren die geen ruimte bieden en verstikkend werken in plaats van inspirerend.
We dienen uit die structuren te stappen die ons niet passen en te gaan leven vanuit een innerlijke leiding in plaats van ons te laten leiden door uiterlijke structuren.

Dan hebben we nog allerlei stralingen waar de mens mee te maken heeft, zoals straling van allerlei apparaten, gsm, telefoons enz. Klimaatverandering, vervuild water en bodem. De gevolgen daarvan zijn al in kaart gebracht en daar wordt je ook niet vrolijker van.

Dan hebben we het nog niet over het voedsel dat van alle kanten bewerkt is, het vlees dat vol zit met antibiotica, voedsel dat vol zit met E-nummers, chemische medicijnen met bijwerkingen die geslikt worden.

Het is niet verwonderlijk dat de mens ziek wordt. Het is op alle terreinen aan het rommelen en niets is meer zeker.

                                               naar boven