Onder
oorruis verstaan
we geruis in het oor of hoofd, dag en nacht wat een ware kwelling kan
zijn. Het ruisen kan zo sterk zijn dat men moeilijk of helemaal niet kan
slapen. Ook kan het concentratiestoornissen of psychische problemen
veroorzaken.
De geluiden die gehoord worden zijn fluiten, suisen, sissen, snerpen,
zoemen, piepen,waaien van de wind enz.
Gewoonlijk begint en verdwijnt oorruis plotseling en de hevigheid kan
sterk wisselen. Oorruis kan als voorbode al geruime tijd voor het begin
van gehoorvermindering ontstaan of kan tegelijkertijd ontstaan.
Oorruis is vaak continue aanwezig en sommige mensen leren er mee leven en
anderen gaan er zwaar onder gebukt. Voor veel mensen is oorruis een
kwellend en bijna gek makend fenomeen. Men raakt gefixeerd op de geluiden
in het hoofd en daardoor meent men dat de geluiden steeds luider worden en
daardoor kwellender lijken.
Objectieve oorruis
Objectief
noemt men de oorruis als het om echte geluiden in het oor of hoofd gaat.
Deze geluiden zijn o.a. terug te voeren op veranderingen in het systeem
van de grote bloedvaten in het hoofd en de nek, of op krampachtige
samentrekkingen van de spieren van het middenoor en het verhemelte.
In de meeste gevallen kan de objectieve oorruis ook door de arts gehoord
worden via de stethoscoop.
Subjectieve
oorruis
Subjectieve
oorruis heeft betrekking op geluiden in het oor of hoofd die niet door een
andere geluidsbron worden veroorzaakt.
Deze wordt alleen door de patiënt zelf waargenomen. Oorruis is dus
wetenschappelijk gezien een verschijnsel, een fenomeen, een
symptoom.
Het is dus geen ziekte. Oorruis is te vergelijken met het symptoom pijn,
dat in vele gevallen een uiting is van een lichamelijke verandering, maar
deze verandering nooit zelf veroorzaakt.
Ik
hou me me op deze website voornamelijk bezig met de subjectieve oorruis.
