Mijn benadering van het symptoom oorruis.

Hieronder volgt een voorbeeld van de wijze waarop ik op zoek ben gegaan naar de oorzaak van oorruis.

In de eerste plaats besefte ik dat het zinloos is om te strijden met het feit dat ik oorruis heb. Dat is niet makkelijk maar zeer noodzakelijk.
Wat vooral belangrijk was voor mij is dat ik er met anderen over praatte. 
Daarna begon ik te luisteren naar het geluid en daarbij kwamen allerlei gevoelens bij mij naar boven zoals:

Het voelen van al deze gevoelens is niet makkelijk maar ik kwam er uiteindelijk achter dat deze gevoelens er al waren voordat ik oorruis had. Ik ontkoppelde ze van de oorruis. Het bracht me naar mijn verleden en ik besefte dat ik in mijn ouderlijk huis dezelfde gevoelens had gekend. Deze gevoelens wilden blijkbaar gehoord en gezien worden. Het kind in mij had veel moeten wegstoppen om te kunnen overleven. De oorruis riep ze op om opnieuw te worden ervaren en verwerkt. Door daar mee te gaan werken merkte ik dat de oorruis naar de achtergrond verdween. De gevoelens kwam op de voorgrond te liggen.
Ik kon me trouwens ook herinneren dat het me vroeger ook wel in mijn hoofd kon suizen van alles wat er om me heen gebeurde.

Bij de vraag wanneer de oorruis begon wist ik meteen wanneer het begonnen was en wel doordat ik mij weer begaf in dezelfde situatie die ik vroeger had meegemaakt. Ik dwong mezelf om telkens naar een relatie te gaan waarbij ik een aantal dezelfde ervaringen had. Daar gebeurde met mij in wezen hetzelfde wat er met mijn kind-zijn gebeurde. Ik werd buitengesloten, genegeerd, was niet de moeite waard, er werd niet naar mij omgekeken en ik werd telkens op mijn hart getrapt door de gevoelloosheid van de ander.
Deze houding van de ander was zo vanzelfsprekend voor mij dat ik dit maar liet gebeuren alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik liet het allemaal over me heen gaan. Ik wilde die persoon die mij na aan het hart stond niet verliezen.

Het werd me langzaam duidelijk dat de oorruis het teken was dat de emmer vol was en dat ik voor mezelf op moest komen, mijn standpunt innemen en van het toneel verdwijnen. Dat ik mij niet langer in eenzelfde situatie moest begeven als eerder.
Hetzelfde rijtje aan gevoelens had ik onderdrukt om te kunnen overleven in het verleden en ik deed opnieuw hetzelfde in de huidige situatie.  
Ik dacht dat ik al heel wat verwerkt had, maar deze gevoelens bleken zo diep weggestopt te zijn dat er zoiets als oorruis nodig was om ze onder de aandacht te brengen. Het had net zo goed één of andere ernstige ziekte kunnen zijn.

Ik besefte ook hoeveel stress er in mijn lichaam opgeslagen ligt. Soms voelden mijn spieren strak en krampten in mijn lijf. Ik ervoer mezelf meestal als een rustig mens, maar in deze situatie was ik uit angst voor verlies van diegenen die mij na aan het hart staan zeer gestressd en kon niet goed voor mezelf opkomen waardoor ik veel spanning opbouwde zonder mij er bewust van te zijn. 

Door dit te beseffen en inzicht te krijgen in het patroon is mijn oorruis 50% verminderd. Het schuift langzaam naar de achtergrond. Ik ben er niet van af, maar het raakt me niet meer zo. Ik kan er met liefde naar luisteren omdat ik weet dat het een wegwijzer is die ik zelf heb gecreëerd door niet naar mezelf te luisteren en te weinig aandacht te besteden aan dat wat zich in mij wil manifesteren. Ik neem daar de volledige verantwoordelijkheid voor.
Luisteren naar wat er in mijn innerlijk gebeurt, leven vanuit mezelf en wie ik bedoeld ben te zijn. 
Door het symptoom oorruis de juiste plaats te geven in mijn innerlijk blijkt het een leraar en beschermer te zijn op die gebieden waaraan ik innerlijk te weinig aandacht schenk.  

                                                        naar boven